Mieli zaledwie 3 i 5 lat, pełne blasku oczu i niespokojnego śmiechu, zamieniając zwykłe dni w małe przygody. W jednej, brutalnej chwili ta codzienna magia została odebrana, pozostawiając dom pełen zabawek, których nikt już nie dotknie, i ubrań, z których nigdy nie wyrośnie. Rodzice, fizycznie oszczędzeni, dźwigają teraz niewidzialny ciężar, którego nie uniesie żadna karetka, ani nie wyleczy żaden lekarz.

Wokół nich społeczność porusza się cicho, niemal z nabożeństwem. Na progu pojawiają się posiłki. Na miejscu pojawiają się świece i kwiaty. Ludzie, którym brakuje słów, oferują swoją obecność. Urzędnicy proszą o świadków; doradcy oferują kruche koło ratunkowe pogrążonym w żałobie. W samym środku tego wszystkiego rozbita rodzina próbuje przypomnieć sobie, jak oddychać w świecie, który wciąż się kręci, nawet po tym, jak ich własny się zatrzymał.