Ich kronika odzwierciedla zjawisko, które często przedstawiają liczne kobiety w mundurach — i wykonujące inne wymagające zawody —: są oceniane wizualnie przed oceną zawodową.

Uwagi kwestionujące, czy wydają się „wystarczająco poważne”, „wystarczająco silne” czy „wystarczająco wytrzymałe”, dotyczyły mniej wykonania, a bardziej archetypu. Zakładano, że kobiecość i sprawność muszą być w jakiś sposób sprzeczne.

Jednakże ich doświadczenia wskazywały na coś odwrotnego.

Przed służbą wojskową ta trójka była już bliskimi towarzyszami. Ta istniejąca wcześniej więź stała się częścią tego, co pozwoliło im przetrwać trudne pod względem fizycznym i intelektualnym etapy szkolenia. Wspólne pochodzenie często staje się cichym rodzajem wytrzymałości – szczególnie w trudnych sytuacjach, gdzie liczy się zaufanie.

Podobnie jak w przypadku wielu osób służących w wojsku, ich dni charakteryzowały się mniej migawkami, a bardziej powtarzalnością, organizacją, wytrwałością i odpowiedzialnością.

To, co obserwatorzy często wywnioskowywali z nieruchomej fotografii, rzadko odzwierciedlało trudy samej pracy.

Ich kronika dotyka również szerszych kwestii społecznych dotyczących kobiet na prominentnych stanowiskach, szczególnie tych związanych ze strojem, dowodzeniem lub egzekucjami.

Reakcja społeczeństwa obywatelskiego często staje się podzielona:

cześć od niektórych,

odrzucenie przez innych,

i krytyka, która koncentruje się na wyglądzie, a nie na pojemności.

Generuje to podwójny wskaźnik, przez który wciąż przechodzi wiele kobiet.

Zapewnienie może być błędnie interpretowane jako zarozumiałość.

Nagłośnienie można błędnie uznać za chęć zdobycia rozgłosu.

Zawodowe poczucie własnej wartości wyraża się w wyglądzie, a nie w osiągnięciach.

Z biegiem czasu jednak najważniejsze potwierdzenie nie przyszło z Internetu.

Wynikało to z egzekucji.

Od współpracowników, którzy byli naocznymi świadkami wysiłku.

Od nauczycieli, którzy byli świadkami jednolitości pod presją.

Od dowódców, którzy bardziej zwracali uwagę na niezawodność, posłuszeństwo i współpracę niż na wrażenie.

Ponieważ w rygorystycznych warunkach nauczania wzrok szybko traci na znaczeniu jako miara.

Pozostaje spełnienie.

Czy potrafisz udźwignąć swoją część, gdy poród okaże się trudny?

Czy inni mogą na Tobie polegać?

Czy potrafisz zachować spokój pod presją?

Czy możesz dodać kogoś do drużyny?

Tego typu pytania zazwyczaj rozwiązują się same.

To, co sprawia, że ​​ich kronika wibruje, to nie tylko towarzyszenie, ale także wytrwałość w dążeniu do celu.

Odzwierciedla rozpoznawalną prawdę:

jednostki często tworzą sobie punkty widzenia zanim zrozumieją całą narrację.

Jednak z czasem, predyspozycje, uległość i usposobienie stają się bardziej zrozumiałymi czynnikami, niż mogłoby się wydawać na podstawie pierwszego wrażenia.

Choć wygląd może decydować o tym, jak ktoś jest postrzegany na pierwszy rzut oka, to zazwyczaj jednolitość, wytrzymałość i wykonanie decydują o tym, jak dana osoba zostanie ostatecznie zapamiętana.