Jechali na stację w milczeniu, ćwicząc kwestie, których nigdy nie wypowiedzą: Przepraszamy. Powinniśmy byli bardziej walczyć. Nie wiedzieliśmy, jak żyć bez ciebie, więc się nauczyliśmy. Siedziała naprzeciwko nich w pożyczonych ubraniach, wyprostowana, jak ktoś, kto przygotowuje się na zderzenie, a nie na uścisk. Rozpoznali jej oczy, ale nie to, jak skanowały wyjścia, zanim napotkały czyjeś spojrzenie. Miłość wdarła się do środka; pewność nie.

W kolejnych tygodniach pojawiały się zapiekanki i ekipy filmowe, a potem znikały. Terapeuci używali słów takich jak „integracja” i „przetwarzanie”, jakby utracone życie dało się z powrotem przypiąć do teraźniejszości. Jej pokój pozostał taki sam; ona nie. Wzdrygała się na dźwięk dzwonka do drzwi, spała przy zapalonym świetle, śmiała się w nieodpowiednich momentach. Miasto nazwało to cudem. W tym domu czuło się to raczej jak wstrząs wtórny, którego nikt jeszcze nie wiedział, jak przetrwać.