Zostało nam 24 godziny, zanim kobieta w czarnym płaszczu miała wrócić – tak powiedziała, zanim zniknęła w mroku. Przez całą noc nie zmrużyłam oka, wpatrując się w te zdjęcia rozłożone na stole kuchennym. Twarze naszej rodziny, tak, ale w tle, na każdej fotografii, majaczyła jeszcze jedna sylwetka – dziewczynki w białej sukience, stojącej tyłem do obiektywu, zawsze przy wodzie.

Zadzwoniłam do mamy. Głos jej się załamał, gdy opisałam zdjęcia. „To niemożliwe” – powtarzała. „Widzieliśmy jej ciało, pochowaliśmy pustą trumnę, bo jeziora nigdy nie przeszukano do końca…”

Wtedy przypomniałam sobie coś, o czym nikt w rodzinie nigdy nie mówił głośno: że tamtego lata, tydzień przed utonięciem siostry, w wiosce nad jeziorem zjawiła się kobieta twierdząca, że szuka zaginionego dziecka. Nikt jej wtedy nie uwierzył.

Sprawdziłam datę na odwrocie jednego ze zdjęć – atrament był wyblakły, ale wyraźny: sprzed piętnastu lat, dzień po pogrzebie.

Rano, gdy słońce ledwie wstało, na ganku znalazłam kopertę. W środku – klucz do starego domku nad jeziorem, który mieliśmy sprzedać, i jedno zdanie napisane drżącą ręką:

„Ona żyje. Ale nie wiedziała, że jest waszą córką – dopóki ja jej tego nie powiedziałam.”

Do wygaśnięcia dwudziestu czterech godzin zostało już tylko kilkanaście. Spakowałam się i ruszyłam nad jezioro, wiedząc, że cokolwiek tam znajdę, nasza rodzina już nigdy nie będzie taka sama.